موقت

دلم میخواد درباره ی "او" بیشتر بنویسم.

این مدت خواستم یکم به واکنش ها محکم شم و نسبت به افکار منفی بیخیال تر.

"او"ی من یه پزشک دوست داشتنیه و حدود ۲۰سال از من بزرگتره.

من بیمارش بودم و این دلیل آشنایی ما بود.

بنظر من خوش آوا ترین صدای خنده و مهربون ترین چشم ها رو داره.

او رو به رنگ سبز میبینم و وقتی چشمامو میبندم به من همون آرامشی رو میده که وقتی به دوران کودکیم فکر میکنم.